Όσοι γελούν κι όσοι χλευάζουν
Όσοι ασκόπως τριγυρνάνε και ρεμβάζουν
Είναι επικίνδυνοι και με τρομάζουν
Είναι επικίνδυνοι
Όσοι θρηνούν κι όσοι γιορτάζουν
Όσοι τον πόνο ή τη χαρά γυμνοί αγκαλιάζουν
Είναι επικίνδυνοι και με τρομάζουν
Είναι επικίνδυνοι
Όσοι αγρυπνούν και δε δειλιάζουν
Όσοι σωπαίνουν κι όσοι απόκοσμα ουρλιάζουν
Είναι επικίνδυνοι και με τρομάζουν
Είναι επικίνδυνοι
Όσοι γελούν κι όσοι χλευάζουν
Όσοι ασκόπως τριγυρνάνε και ρεμβάζουν
Είναι επικίνδυνοι και με τρομάζουν
Είναι επικίνδυνοι
Όσοι γελούν κι όσοι χλευάζουν
Όσοι ασκόπως τριγυρνάνε και ρεμβάζουν
Είναι επικίνδυνοι και με τρομάζουν
Είναι επικίνδυνοι
Όσοι αγαπούν κι όσοι σπαράζουν
Όσοι ονειρεύονται έναν κόσμο πιο ζεστό
Όσοι Δε σκύβουν ούτε διατάζουν
Όσοι τη βρίσκουν με τραγούδια σαν αυτό
Είναι επικίνδυνοι και με τρομάζουν
Είναι επικίνδυνοι
Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί
Οι ονειροπόλοι, οι χαμένοι, οι τρελοί
Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί
Θα έπρεπε κιόλας να ‘χουν ήδη συλληφθεί
Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί
Οι μεθυσμένοι απ’ το θεό, οι εθισμένοι στη ζωή
Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί
Θα έπρεπε κιόλας να ‘χουν ήδη συλληφθεί
Γιάννης Αγγελάκας
Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2009
Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2009
ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΟΥ ΝΤΟΡΙΑΝ ΓΚΡΕΗ
Ο καλλιτέχνης είναι ο δημιουργός ωραίων πραγμάτων.
Σκοπός της τέχνης είναι να αποκαλύπτει τον εαυτό της και να κρύβει τον καλλιτέχνη.
Κριτικός είναι αυτός που μπορεί να μεταφράζει με έναν άλλο τρόπο ή σ' ένα νέο υλικό την εντύπωση που του δημιουργούν τα ωραία πράγματα.
Η υψηλότερη, όπως και η κατώτερη μορφή κριτικής είναι η αυτοβιογραφία.
Εκείνοι που βρίσκουν άσχημα νοήματα σε ωραία πράγματα είναι διεφθαρμένοι χωρίς να είναι γοητευτικοί. Αυτό είναι κακό.
Εκείνοι που βρίσκουν ωραία νοήματα σε ωραία πράγματα είναι καλλιεργημένοι. Γι' αυτούς υπάρχει ελπίδα.
Υπάρχουν οι εκλεκτοί για τους οποίους τα ωραία πράγματα σημαίνουν μόνο ομορφιά.
Δεν υπάρχουν ηθικά ή ανήθικα βιβλία. Τα βιβλία είναι καλογραμμένα ή κακογραμμένα. Αυτό είναι όλο.
Η αντιπάθεια του δέκατου ένατου αιώνα για το Ρεαλισμό είναι η λύσσα του Κάλιμπαν που βλέπει το πρόσωπό του στον καθρέφτη.
Η ηθική ζωή του ανθρώπου αποτελεί μέρος του υλικού που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης, αλλά η ηθικότητα της τέχνης συνίσταται στην τέλεια χρήση ενός μέσου που δεν είναι τέλειο. Κανένας καλλιτέχνης δεν επιθυμεί να αποδείξει κάτι. Ακόμη και τα πράγματα που είναι αληθινά, μπορούν να αποδειχτούν.
Κανένας καλλιτέχνης δεν έχει ηθικές συμπάθειες. Μια ηθική συμπάθεια σ' έναν καλλιτέχνη αποτελεί ασυγχώρητη επιτήδευση ύφους.
Ένας καλλιτέχνης δε μπορεί ποτέ να είναι νοσηρός. Ο καλλιτέχνης μπορεί να εκφράσει τα πάντα.
Η σκέψη και η γλώσσα είναι για τον καλλιτέχνη υλικό για την τέχνη του.
Η κακία και η αρετή είναι για τον καλλιτέχνη υλικό για την τέχνη του.
Από την άποψη της μορφής, ο τύπος για όλες τις τέχνες είναι η τέχνη της μουσικής. Από την άποψη του αισθήματος πρότυπο είναι η τέχνη του ηθοποιού.
Όλη η τέχνη είναι συγχρόνως επιφάνεια και σύμβολο.
Εκείνοι που προχωρούν πέρα από την επιφάνεια, το κάνουν με δικό τους κίνδυνο.
Εκείνοι που διαβάζουν το σύμβολο το κάνουν με δικό τους κίνδυνο.
Είναι ο θεατής και όχι η ζωή, αυτό που αντικαθρεφτίζει στην πραγματικότητα η τέχνη.
Ο διχασμός των απόψεων πάνω σ' ένα έργο τέχνης δείχνει ότι το έργο είναι νέο, πολυσύνθετο και σφριγηλό.
Όταν οι κριτικοί διαφωνούν, ο καλλιτέχνης βρίσκεται σε συμφωνία με τον εαυτό του.
Μπορούμε να συγχωρήσουμε έναν άνθρωπο γιατί έκανε ένα χρήσιμο πράγμα, στο βαθμό που δεν το θαυμάζει. Η μόνη δικαιολογία για να κάνει κάποιος ένα άχρηστο πράγμα είναι ότι το θαυμάζει απεριόριστα.
Όλη η τέχνη είναι εντελώς άχρηστη.
Όσκαρ Γουάλιντ
Σκοπός της τέχνης είναι να αποκαλύπτει τον εαυτό της και να κρύβει τον καλλιτέχνη.
Κριτικός είναι αυτός που μπορεί να μεταφράζει με έναν άλλο τρόπο ή σ' ένα νέο υλικό την εντύπωση που του δημιουργούν τα ωραία πράγματα.
Η υψηλότερη, όπως και η κατώτερη μορφή κριτικής είναι η αυτοβιογραφία.
Εκείνοι που βρίσκουν άσχημα νοήματα σε ωραία πράγματα είναι διεφθαρμένοι χωρίς να είναι γοητευτικοί. Αυτό είναι κακό.
Εκείνοι που βρίσκουν ωραία νοήματα σε ωραία πράγματα είναι καλλιεργημένοι. Γι' αυτούς υπάρχει ελπίδα.
Υπάρχουν οι εκλεκτοί για τους οποίους τα ωραία πράγματα σημαίνουν μόνο ομορφιά.
Δεν υπάρχουν ηθικά ή ανήθικα βιβλία. Τα βιβλία είναι καλογραμμένα ή κακογραμμένα. Αυτό είναι όλο.
Η αντιπάθεια του δέκατου ένατου αιώνα για το Ρεαλισμό είναι η λύσσα του Κάλιμπαν που βλέπει το πρόσωπό του στον καθρέφτη.
Η ηθική ζωή του ανθρώπου αποτελεί μέρος του υλικού που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης, αλλά η ηθικότητα της τέχνης συνίσταται στην τέλεια χρήση ενός μέσου που δεν είναι τέλειο. Κανένας καλλιτέχνης δεν επιθυμεί να αποδείξει κάτι. Ακόμη και τα πράγματα που είναι αληθινά, μπορούν να αποδειχτούν.
Κανένας καλλιτέχνης δεν έχει ηθικές συμπάθειες. Μια ηθική συμπάθεια σ' έναν καλλιτέχνη αποτελεί ασυγχώρητη επιτήδευση ύφους.
Ένας καλλιτέχνης δε μπορεί ποτέ να είναι νοσηρός. Ο καλλιτέχνης μπορεί να εκφράσει τα πάντα.
Η σκέψη και η γλώσσα είναι για τον καλλιτέχνη υλικό για την τέχνη του.
Η κακία και η αρετή είναι για τον καλλιτέχνη υλικό για την τέχνη του.
Από την άποψη της μορφής, ο τύπος για όλες τις τέχνες είναι η τέχνη της μουσικής. Από την άποψη του αισθήματος πρότυπο είναι η τέχνη του ηθοποιού.
Όλη η τέχνη είναι συγχρόνως επιφάνεια και σύμβολο.
Εκείνοι που προχωρούν πέρα από την επιφάνεια, το κάνουν με δικό τους κίνδυνο.
Εκείνοι που διαβάζουν το σύμβολο το κάνουν με δικό τους κίνδυνο.
Είναι ο θεατής και όχι η ζωή, αυτό που αντικαθρεφτίζει στην πραγματικότητα η τέχνη.
Ο διχασμός των απόψεων πάνω σ' ένα έργο τέχνης δείχνει ότι το έργο είναι νέο, πολυσύνθετο και σφριγηλό.
Όταν οι κριτικοί διαφωνούν, ο καλλιτέχνης βρίσκεται σε συμφωνία με τον εαυτό του.
Μπορούμε να συγχωρήσουμε έναν άνθρωπο γιατί έκανε ένα χρήσιμο πράγμα, στο βαθμό που δεν το θαυμάζει. Η μόνη δικαιολογία για να κάνει κάποιος ένα άχρηστο πράγμα είναι ότι το θαυμάζει απεριόριστα.
Όλη η τέχνη είναι εντελώς άχρηστη.
Όσκαρ Γουάλιντ
Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2009
ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ
Θυμάμαι ένα δοκίμιο του Πέτερ Χάντκε για την κούραση: περάσαμε το μεγαλύτερο κομμάτι της νιότης μας κουρασμένοι• άυπνοι• καλοταϊσμένοι• όταν ήμασταν φοιτητές, ρωτούσαμε, ξεψυχισμένα, ο ένας τον άλλον: «τι κάνεις;»• απαντούσαμε: «είμαι κουρασμένος• είμαι πτώμα». Καινούργια σχολική χρονιά• καινούργια χρονιά μετά από πολυήμερες διακοπές στα νησιά της άγονης γραμμής. Ελεύθερο κάμπινγκ στην Ανάφη, στην Αστυπάλαια, στη Γαύδο διακοπές παρατεταμένης ταλαιπωρίας• καταδικασμένα καλοκαιρινά ρομάντζα• εγκαύματα• τσιμπήματα εντόμων• διατροφικά ατυχήματα• άσχημα μεθύσια από νησιώτικες μπόμπες. Έπειτα, φθινόπωρο• φοιτητική υπερδραστηριότητα• μια εκδοχή της τεμπελιάς: στα καφενεία οι φοιτητές έπαιζαν τάβλι. Είχαμε ήδη κουραστεί από τις συνελεύσεις, τις διαδηλώσεις, τις ενεργητικές απεργίες των άλλων, όταν αρχίσαμε τις δικές μας. Συμμετείχα απρόθυμα• το σώμα μου βρισκόταν εκεί, η ψυχή μου απουσίαζε• ένιωθα βαθιά κούραση• έκλεινα τ’ αυτιά μου κάτω από τις ντουντούκες• στα αμφιθέατρα καθόμουν στο τελευταίο έδρανο ώστε να το σκάσω. Οι φοιτητές του Χημείου κάπνιζαν με πάθος άφιλτρα Καρέλια• μιλούσαν με πάθος• διαπληκτίζονταν• ωστόσο, το πάθος τους έλειπε. Όσο για μένα, ήμουν κουρασμένη• δεν ήμουν τίποτ’ άλλο. Μαθήματα γίνονταν σπάνια• κάναμε «απεργίες»• οι φοιτητές εκλάμβαναν τους εαυτούς τους ως προλεταρίους του πνεύματος. Πνεύμα δεν υπήρχε, υπήρχαν όμως παιδιά προλεταρίων. Ούτε απ’ αυτά ήμουν: ζούσα μια μικρή ζωή, φτιαγμένη από βιβλία, βινύλια και φιλιά. Αισθανόμουν τον χρόνο να γλιστράει και να χάνεται για πάντα• με διακατείχε η επίμονη ιδέα της πτώσης, της αποσύνθεσης, ενός είδους ναυτίας σαν του Αντουάν Ροκαντέν ενώ κοιτάζει το κοτόπουλο να παγώνει στο πιάτο του. Life is very long: πολλοί το σκέφτονταν χωρίς να ξέρουν ότι ο T.Σ. Έλιοτ μπήκε στον κόπο να το γράψει. Ήμασταν είκοσι χρονών. Υπήρχαν συνδικαλιστές (οι περισσότεροι από τους οποίους έγιναν κυβερνητικά στελέχη, γραφειοκράτες και επιχειρηματίες) που έμοιαζαν πάνω από σαράντα: διέθεταν ενδογενή σοβαρότητα• gravitas• υπευθυνότητα• πίστευαν ότι ήταν επιφορτισμένοι με κάποια ιερή αποστολή• άκουγαν σε ελληνοπρεπή ονόματα (π.χ. Μήτσος)• τα υποκοριστικά απαγορεύονταν ως ξενόφερτα και φλούφλικα. Οι γυναίκες έμοιαζαν με μάνες• άλλωστε αυτό προορίζονταν να γίνουν. Σεπτέμβριος 1978: το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να περάσω τα μαθήματα• να μην κηρύξουμε απεργία, να μην κηρύξουν οι καθηγητές λοκ-άουτ. Στην πραγματικότητα, το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να βλάψω, αν μπορούσα, όσο μπορούσα, τη βλακεία• τη βλακεία του ΚΚΕ, τη βλακεία των μαοϊκών• τη βλακεία της γαλάζιας γενιάς. Το εγχείρημα παραήταν φιλόδοξο, κι εξάλλου ήμουν κατάκοπη. Διέπρεπα στην τέχνη της λούφας• στην τέχνη του να μη γίνω πρόβατο. Γινόταν συχνά λόγος για πρόβατα και για το τι παθαίνει κανείς όταν απομακρύνεται από το μαντρί. Μας απειλούσαν: Θα σε φάει ο λύκος. Έχω την αίσθηση ότι έζησα σε καθεστώς σοβιετικής δικτατορίας.
Στην πόλη αντηχούσαν αντάρτικα τραγούδια• η Τρίτη Διεθνής• άλλα λεβέντικα• το σύνθημα «επιστροφή στις ρίζες» δεν είχε κανένα νόημα: ελάχιστοι είχαν απομακρυνθεί από το μαντρί και από τις ρίζες. Τα πάρτι (ακόμα και των αναρχικών• ιδιαίτερα των αναρχικών) κατέληγαν σε τσιφτετέλια, σε χορούς της κοιλιάς και σε ερωτικές ιστορίες που, με τη σειρά τους, κατέληγαν στον γάμο. 'Ένιωθα κουρασμένη ανάμεσα σε μικρούς τυράννους και άλλο τόσο μικρούς σαδιστές, που ήταν κουρασμένοι κι αυτοί: ήθελα να βάλω φωτιά στον κόσμο• είχα τα σπίρτα, δεν είχα το σπιρτόκουτο. Οι φοιτητές ήταν έρμαια μιας φρενήρους κινητικότητας, δεν είχαν χρόνο να ξεκουραστούν• δεν είχαν χρόνο να σκεφτούν. Αν στην Ευρώπη ο Μάης του ’68 ήταν μια εξέγερση και μια μέθη, το ελληνικό φοιτητικό κίνημα μετά το ’74 ήταν μια συμμόρφωση: η οριστική προσκόλληση στην πουριτανική νηφαλιότητα. Η έξαψη οφειλόταν στον φανατισμό, η αγωνιστικότητα στο μικροαστικό άγχος: ψωμί, παιδεία, ελευθερία. (Σωστά, αλλά πώς; Τι σημαίνουν άραγε αυτές οι λέξεις; Τι σημαίνουν; ) Κι όμως, οι φοιτητές δεν φοβούνταν την πείνα, την αμορφωσιά και την ανελευθερία: φοβούνταν την εντατικοποίηση της εκπαίδευσης, τον κίνδυνο να χρειαστεί να διαβάσουμε (να «κουραστούμε») για να πάρουμε πτυχίο. Κατά τη γνώμη των συνδικαλιστών, τα πτυχία έπρεπε να χαρίζονται• η «αστική γνώση» τούς φαινόταν άχρηστη. Τι άλλο φοβούνταν: μήπως, μετά την αποφοίτηση, δεν καταφέρουν να στήσουν την επιχείρησή τους• μήπως δεν βρουν θέση
δημοσίου υπαλλήλου• μήπως δεν τρυπώσουν πουθενά. «Τρύπωμα»: η σταθερή επιδίωξη του Νεοέλληνα. Η ατμόσφαιρα στο πανεπιστήμιο ήταν αποπνικτική• συχνά σημειώνονταν επεισόδια υστερίας: μέσα στα άθλια κτήρια, τα γεμάτα αφίσες και συνθήματα, ακούγονταν κραυγές• αρκούσε να ανεβώ τα σκαλιά του χημείου για να με κατακλύσει η κούραση. Μια φίλη μου με προμήθευε με κουπόνια σίτισης• έτρωγα στην εστία• μια φορά έπαθα δηλητηρίαση• μιαν άλλη το κρέας φωσφόριζε• το έσπρωξα πάνω στο τραπέζι. Η ναυτία του Αντουάν Ροκαντέν μπροστά στο κοτόπουλο. Οι περισσότεροι φοιτητές τρέφονταν με γύρο• πιτόγυρο (με «απ’ όλα»: τζατζίκι, πατάτες...). Σε μερικούς, η μάνα τους έστελνε δέμα απ’ το χωριό: κοφίνι. Πίτες, αβγά, ντομάτες γεμιστές, λάδι. Καθώς και τα ρούχα τους, πλυμένα και σιδερωμένα (κάπου-κάπου τα τζιν έρχονταν πίσω με τσάκιση). Επανάσταση ναι, αλλά υπό όρους: μάνα είναι μόνο μία. Υπήρχαν και μερικά καλά: τις εγκυμοσύνες τις κάναμε εκτρώσεις• κι όσο για τα λεφτά, λίγοι είχαν προλάβει να γίνουν παραδόπιστοι• δανείζαμε λεφτά και μηχανάκια• ήμασταν φιλόξενοι. Αφήναμε τα κλειδιά πάνω στην πόρτα. Με τα χρόνια, οι κατάκοποι φοιτητές έγιναν κατάκοποι επαγγελματίες: όταν τους ρωτάς «τι κάνεις;», απαντούν «Αγώνας! Αγώνας!» Δεν εννοούν κοινωνικός αγώνας. Όχι.
Σώτη Τριανταφύλλου
Στην πόλη αντηχούσαν αντάρτικα τραγούδια• η Τρίτη Διεθνής• άλλα λεβέντικα• το σύνθημα «επιστροφή στις ρίζες» δεν είχε κανένα νόημα: ελάχιστοι είχαν απομακρυνθεί από το μαντρί και από τις ρίζες. Τα πάρτι (ακόμα και των αναρχικών• ιδιαίτερα των αναρχικών) κατέληγαν σε τσιφτετέλια, σε χορούς της κοιλιάς και σε ερωτικές ιστορίες που, με τη σειρά τους, κατέληγαν στον γάμο. 'Ένιωθα κουρασμένη ανάμεσα σε μικρούς τυράννους και άλλο τόσο μικρούς σαδιστές, που ήταν κουρασμένοι κι αυτοί: ήθελα να βάλω φωτιά στον κόσμο• είχα τα σπίρτα, δεν είχα το σπιρτόκουτο. Οι φοιτητές ήταν έρμαια μιας φρενήρους κινητικότητας, δεν είχαν χρόνο να ξεκουραστούν• δεν είχαν χρόνο να σκεφτούν. Αν στην Ευρώπη ο Μάης του ’68 ήταν μια εξέγερση και μια μέθη, το ελληνικό φοιτητικό κίνημα μετά το ’74 ήταν μια συμμόρφωση: η οριστική προσκόλληση στην πουριτανική νηφαλιότητα. Η έξαψη οφειλόταν στον φανατισμό, η αγωνιστικότητα στο μικροαστικό άγχος: ψωμί, παιδεία, ελευθερία. (Σωστά, αλλά πώς; Τι σημαίνουν άραγε αυτές οι λέξεις; Τι σημαίνουν; ) Κι όμως, οι φοιτητές δεν φοβούνταν την πείνα, την αμορφωσιά και την ανελευθερία: φοβούνταν την εντατικοποίηση της εκπαίδευσης, τον κίνδυνο να χρειαστεί να διαβάσουμε (να «κουραστούμε») για να πάρουμε πτυχίο. Κατά τη γνώμη των συνδικαλιστών, τα πτυχία έπρεπε να χαρίζονται• η «αστική γνώση» τούς φαινόταν άχρηστη. Τι άλλο φοβούνταν: μήπως, μετά την αποφοίτηση, δεν καταφέρουν να στήσουν την επιχείρησή τους• μήπως δεν βρουν θέση
δημοσίου υπαλλήλου• μήπως δεν τρυπώσουν πουθενά. «Τρύπωμα»: η σταθερή επιδίωξη του Νεοέλληνα. Η ατμόσφαιρα στο πανεπιστήμιο ήταν αποπνικτική• συχνά σημειώνονταν επεισόδια υστερίας: μέσα στα άθλια κτήρια, τα γεμάτα αφίσες και συνθήματα, ακούγονταν κραυγές• αρκούσε να ανεβώ τα σκαλιά του χημείου για να με κατακλύσει η κούραση. Μια φίλη μου με προμήθευε με κουπόνια σίτισης• έτρωγα στην εστία• μια φορά έπαθα δηλητηρίαση• μιαν άλλη το κρέας φωσφόριζε• το έσπρωξα πάνω στο τραπέζι. Η ναυτία του Αντουάν Ροκαντέν μπροστά στο κοτόπουλο. Οι περισσότεροι φοιτητές τρέφονταν με γύρο• πιτόγυρο (με «απ’ όλα»: τζατζίκι, πατάτες...). Σε μερικούς, η μάνα τους έστελνε δέμα απ’ το χωριό: κοφίνι. Πίτες, αβγά, ντομάτες γεμιστές, λάδι. Καθώς και τα ρούχα τους, πλυμένα και σιδερωμένα (κάπου-κάπου τα τζιν έρχονταν πίσω με τσάκιση). Επανάσταση ναι, αλλά υπό όρους: μάνα είναι μόνο μία. Υπήρχαν και μερικά καλά: τις εγκυμοσύνες τις κάναμε εκτρώσεις• κι όσο για τα λεφτά, λίγοι είχαν προλάβει να γίνουν παραδόπιστοι• δανείζαμε λεφτά και μηχανάκια• ήμασταν φιλόξενοι. Αφήναμε τα κλειδιά πάνω στην πόρτα. Με τα χρόνια, οι κατάκοποι φοιτητές έγιναν κατάκοποι επαγγελματίες: όταν τους ρωτάς «τι κάνεις;», απαντούν «Αγώνας! Αγώνας!» Δεν εννοούν κοινωνικός αγώνας. Όχι.
Σώτη Τριανταφύλλου
Στον κόσμο σας...
διψάω σαν ψάρι στο βυθό
κι ασφυκτιώ σα συννεφάκι
μέσα στον καθαρό ουρανό...
Γιάννης Αγγελάκας
κι ασφυκτιώ σα συννεφάκι
μέσα στον καθαρό ουρανό...
Γιάννης Αγγελάκας
Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2009
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ
Το βιτριόλι σου πήρε τη φωνή,
σε μας έκαψε την καρδιά,
γι αυτό θα φωνάζουμε εμείς για σένα...
σε μας έκαψε την καρδιά,
γι αυτό θα φωνάζουμε εμείς για σένα...
Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2009
ΒΟΡΕΙΟ ΣΕΛΑΣ
Είσαι παντού, ακόμα κι εδώ στα υπερβόρεια που έφτασα με κυνηγάς.
Του σέλαος η ηλεκτροφόρα σκόνη, ζωγραφίζει το πρόσωπό σου
στο νυχτερινό ουρανό.
Του σέλαος η ηλεκτροφόρα σκόνη, ζωγραφίζει το πρόσωπό σου
στο νυχτερινό ουρανό.
ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
Αναπνέω καυσαέρια αυτοκινήτων.
Οι άγνωστοι με προσπερνάνε βιαστικά.
Στη γωνία η πουτάνα το κορμί πουλάει
και δίπλα ο μαύρος το σιντί.
Πιο κάτω ο πρεζάκιας παραπατάει,
ήπιε ηρωίνη σήμερα πρωί πρωί.
Πλανόδιο πακιστανό στο τμήμα
ο αστυνομικός τραβολογάει
πούλαγε παράνομα γυαλιά.
Στα χαρτόκουτα ο άστεγος ξυπνάει
και για να φάει ζητάει τα λεφτά.
Το κύμα των απεργών
αχολογάει στην πορεία
για καλύτερη δουλειά.
Ζητάδες ΜΑΤ και ασφαλίτες
περιφρουρούν ανάρχες
που διαδηλώνουν "ειρηνικά".
Οι κάμερες κινήσεις καταγράφουν
δημόσια τάξη, ειρήνη και ασφάλεια.
Αλλά τι με νοιάζουν εμένα αυτά,
θα τα ξεχάσω όλα σύντομα.
Καφέ θα πίνω στου Διογένη το Φανάρι
με θέα τα λαμπερά αρχαία μάρμαρα.
Οι άγνωστοι με προσπερνάνε βιαστικά.
Στη γωνία η πουτάνα το κορμί πουλάει
και δίπλα ο μαύρος το σιντί.
Πιο κάτω ο πρεζάκιας παραπατάει,
ήπιε ηρωίνη σήμερα πρωί πρωί.
Πλανόδιο πακιστανό στο τμήμα
ο αστυνομικός τραβολογάει
πούλαγε παράνομα γυαλιά.
Στα χαρτόκουτα ο άστεγος ξυπνάει
και για να φάει ζητάει τα λεφτά.
Το κύμα των απεργών
αχολογάει στην πορεία
για καλύτερη δουλειά.
Ζητάδες ΜΑΤ και ασφαλίτες
περιφρουρούν ανάρχες
που διαδηλώνουν "ειρηνικά".
Οι κάμερες κινήσεις καταγράφουν
δημόσια τάξη, ειρήνη και ασφάλεια.
Αλλά τι με νοιάζουν εμένα αυτά,
θα τα ξεχάσω όλα σύντομα.
Καφέ θα πίνω στου Διογένη το Φανάρι
με θέα τα λαμπερά αρχαία μάρμαρα.
Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2009
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ
Στο μάθημα της φυσικής ο καθηγητής έχει κανονίσει προφορική εξέταση στο γραφείο του, κάθε φοιτητής μπαίνει μόνος του μέσα.
-Βρίσκεσαι σε ένα τραίνο που τρέχει με α χιλιόμετρα την ώρα και ζεσταίνεσαι,τι κάνεις? ρωτάει ο καθηγητής.
-Ανοίγω το παράθυρο απαντάει ο φοιτητής.
-Αφού άνοιξες το παράθυρο, βρες μου τη δύναμη αντίστασης του ανέμου, τη νέα ταχύτητα του τραίνου και τη μεταβολή της τριβής ανάμεσα στους τροχούς και τις ράγες, λέει ο καθηγητής.
Ο φοιτητής δεν καταφέρνει να απαντήσει και κόβεται. Το ίδιο και πολλοί άλλοι ακόμα.
Ώσπου μπαίνει και άλλος ένας φοιτητής.
Ο καθηγητής του κάνει την ίδια ερώτηση με το τραίνο.
-Θα βγάλω το σακάκι μου λέει ο φοιτητής.
-Ζεσταίνεσαι πιο πολύ
-Θα βγάλω και τη μπλούζα μου
-Ζεσταίνεσαι ακόμα πιο πολύ
-Θα βγάλω και τη φανέλα μου
-Ρε ζεσταίνεσαι πάρα πάρα πολύ, τι θα κάνεις?
- Θα βγάλω και το παντελόνι μου
Ο καθηγητής τρελαίνεται:
-Ρε ζεσταίνεσαι τόσο πολύ που δεν αντέχεις, σκας, πεθαίνεις από τη ζέστη!
-Θα βγάλω και το σώβρακο μου λέει ο φοιτητής
Ο καθηγητής έξαλλος του λέει:
-Πες ότι κάθεται ένας αράπης απέναντί σου και μόλις βγάλεις το σώβρακο σου θα σε γαμήσει, τι θα κάνεις?
Και του απαντάει ο φοιτητής:
-Κύριε καθηγητά εδώ και πόσα χρόνια προσπαθώ να περάσω το μάθημά σας και να πάρω πτυχίο, αλλά συνέχεια με κόβετε, οπότε και όλο το τραίνο να με γαμήσει, το παράθυρο δεν το ανοίγω!
-Βρίσκεσαι σε ένα τραίνο που τρέχει με α χιλιόμετρα την ώρα και ζεσταίνεσαι,τι κάνεις? ρωτάει ο καθηγητής.
-Ανοίγω το παράθυρο απαντάει ο φοιτητής.
-Αφού άνοιξες το παράθυρο, βρες μου τη δύναμη αντίστασης του ανέμου, τη νέα ταχύτητα του τραίνου και τη μεταβολή της τριβής ανάμεσα στους τροχούς και τις ράγες, λέει ο καθηγητής.
Ο φοιτητής δεν καταφέρνει να απαντήσει και κόβεται. Το ίδιο και πολλοί άλλοι ακόμα.
Ώσπου μπαίνει και άλλος ένας φοιτητής.
Ο καθηγητής του κάνει την ίδια ερώτηση με το τραίνο.
-Θα βγάλω το σακάκι μου λέει ο φοιτητής.
-Ζεσταίνεσαι πιο πολύ
-Θα βγάλω και τη μπλούζα μου
-Ζεσταίνεσαι ακόμα πιο πολύ
-Θα βγάλω και τη φανέλα μου
-Ρε ζεσταίνεσαι πάρα πάρα πολύ, τι θα κάνεις?
- Θα βγάλω και το παντελόνι μου
Ο καθηγητής τρελαίνεται:
-Ρε ζεσταίνεσαι τόσο πολύ που δεν αντέχεις, σκας, πεθαίνεις από τη ζέστη!
-Θα βγάλω και το σώβρακο μου λέει ο φοιτητής
Ο καθηγητής έξαλλος του λέει:
-Πες ότι κάθεται ένας αράπης απέναντί σου και μόλις βγάλεις το σώβρακο σου θα σε γαμήσει, τι θα κάνεις?
Και του απαντάει ο φοιτητής:
-Κύριε καθηγητά εδώ και πόσα χρόνια προσπαθώ να περάσω το μάθημά σας και να πάρω πτυχίο, αλλά συνέχεια με κόβετε, οπότε και όλο το τραίνο να με γαμήσει, το παράθυρο δεν το ανοίγω!
ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ...
Πριν την εξέταση...
-Θα κατέβεις?
-Μπααα
-Κατέβα ρε μαλάκα, είναι εύκολο, έτσι περνάς!
Μετά από μερικές ώρες...
-Κατέβηκες?
-Κατέβηκα
-Και?
-Σκατά...
-Γιατί?
-Δεν έβαλε αυτά που έγραψα στο θρανίο...
Την άλλη και την παρ άλλη και την παραπάνω μέρα...
Βγάζω σημειώσεις, κατεβάζω ηλεκτρονικές σημειώσεις, διαβάζω θεωρία και ασκήσεις από το βιβλίο, γράφω σκονάκια στο θρανίο, περιμένω να περάσω...
Μετά από πολλές μέρες...
3,3,3,4,4,5
Ευτυχώς κι ένα 5...
Άντε και καλό πτυχίο!!!
-Θα κατέβεις?
-Μπααα
-Κατέβα ρε μαλάκα, είναι εύκολο, έτσι περνάς!
Μετά από μερικές ώρες...
-Κατέβηκες?
-Κατέβηκα
-Και?
-Σκατά...
-Γιατί?
-Δεν έβαλε αυτά που έγραψα στο θρανίο...
Την άλλη και την παρ άλλη και την παραπάνω μέρα...
Βγάζω σημειώσεις, κατεβάζω ηλεκτρονικές σημειώσεις, διαβάζω θεωρία και ασκήσεις από το βιβλίο, γράφω σκονάκια στο θρανίο, περιμένω να περάσω...
Μετά από πολλές μέρες...
3,3,3,4,4,5
Ευτυχώς κι ένα 5...
Άντε και καλό πτυχίο!!!
Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2009
Ξέρω πως θα είναι ο θάνατος.
Και θα 'χω αφήσει τόσα πίσω
ιδέες, αποφάσεις
και αυτή η συγκατοίκηση με το Μπαχ
που ήταν ασφυκτική.
Κι ένας ακόμα άγνωστος
θα μείνει με τους αγνώστους.
Μπορεί και να θυμάμαι
τα χέρια σου, τα μάτια σου,
την πέτρα που έσκυψες και μάζεψες
δίπλα απ' τη θάλασσα.
Γι αυτό σου λέω, ξέρω πως θα 'ναι ο θάνατος
μια απλή βραδιά, όπως οι άλλες.
Περικλής Κοροβέσης
Και θα 'χω αφήσει τόσα πίσω
ιδέες, αποφάσεις
και αυτή η συγκατοίκηση με το Μπαχ
που ήταν ασφυκτική.
Κι ένας ακόμα άγνωστος
θα μείνει με τους αγνώστους.
Μπορεί και να θυμάμαι
τα χέρια σου, τα μάτια σου,
την πέτρα που έσκυψες και μάζεψες
δίπλα απ' τη θάλασσα.
Γι αυτό σου λέω, ξέρω πως θα 'ναι ο θάνατος
μια απλή βραδιά, όπως οι άλλες.
Περικλής Κοροβέσης
ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΜΟΥ
Η μητέρα μου είναι γλυκιά και τρυφερή και μ' αγαπάει.
Θα 'θελε να' χε σταματήσει ο χρόνος εκείνη τη στιγμή που μ' έχει αντίκρυ της και με κοιτάζει. Γνωρίζω εκείνη τη στιγμή καλά, μα δε μπορώ ούτε μπορεί να τη σταματήσει.
Κι έτσι θα μείνει πάντα στη μνήμη μας, ευγενική και τρυφερή να καρτεράει μια δυο στιγμές που πέρασαν, μια δυο στιγμές που έζησα μοναδικά για εκείνη.
Μάνος Χατζιδάκις
Θα 'θελε να' χε σταματήσει ο χρόνος εκείνη τη στιγμή που μ' έχει αντίκρυ της και με κοιτάζει. Γνωρίζω εκείνη τη στιγμή καλά, μα δε μπορώ ούτε μπορεί να τη σταματήσει.
Κι έτσι θα μείνει πάντα στη μνήμη μας, ευγενική και τρυφερή να καρτεράει μια δυο στιγμές που πέρασαν, μια δυο στιγμές που έζησα μοναδικά για εκείνη.
Μάνος Χατζιδάκις
ΝΑ ' ΜΟΥΝ ΑΕΡΑΣ
Να' μουν αέρας να βρεθώ
μέσα στην αγκαλιά σου
γύρω από σένα ν΄απλωθώ
να γίνω η μυρωδιά σου.
Έτσι κι δυο μαζί
πάντα να προχωράμε
γιατί σ' αυτή τη γη
μόνοι μας δε χωράμε.
μέσα στην αγκαλιά σου
γύρω από σένα ν΄απλωθώ
να γίνω η μυρωδιά σου.
Έτσι κι δυο μαζί
πάντα να προχωράμε
γιατί σ' αυτή τη γη
μόνοι μας δε χωράμε.
Η ζωή μας είναι σουγιαδιές σε βρώμικα αδιέξοδα.
Σάπια δόντια, ξεθωριασμένα συνθήματα, μπάσο βεστιάριο,
μυρουδιές από κάτουρα, αντισηπτικά και χαλασμένα σπέρματα,
ξεσκισμένες αφίσες.
Πάνω κάτω, πάνω κάτω η Πατησίων, η ζωή μας είναι η Πατησίων.
Εμείς εκεί μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμε στην ίδια διαδρομή.
Ξεφτίλα, μοναξιά, απελπισία κι ανάποδα.
Εντάξει, δεν κλαίμε, μεγαλώσαμε.
Μονάχα όταν βρέχει βυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μας και καπνίζουμε.
Η ζωή μας είναι άσκοπα λαχανητά σε κανονισμένες απεργίες,
ρουφιάνους και περιπολικά.
Γι αυτό σου λέω, την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε, να μην την κοπανήσουμε.
Να ζυγιαστούμε!
Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε!
Κατερίνα Γώγου
Σάπια δόντια, ξεθωριασμένα συνθήματα, μπάσο βεστιάριο,
μυρουδιές από κάτουρα, αντισηπτικά και χαλασμένα σπέρματα,
ξεσκισμένες αφίσες.
Πάνω κάτω, πάνω κάτω η Πατησίων, η ζωή μας είναι η Πατησίων.
Εμείς εκεί μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμε στην ίδια διαδρομή.
Ξεφτίλα, μοναξιά, απελπισία κι ανάποδα.
Εντάξει, δεν κλαίμε, μεγαλώσαμε.
Μονάχα όταν βρέχει βυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μας και καπνίζουμε.
Η ζωή μας είναι άσκοπα λαχανητά σε κανονισμένες απεργίες,
ρουφιάνους και περιπολικά.
Γι αυτό σου λέω, την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε, να μην την κοπανήσουμε.
Να ζυγιαστούμε!
Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε!
Κατερίνα Γώγου
Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2009
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ
Λένε ο έρωτας απελευθερώνει, η αγάπη είναι ελευθερία. Κι εγώ σε σκότωσα όταν μου είπες ότι δε μ' αγαπάς, ότι δεν είσαι πια ερωτευμένη μαζί μου. Έτσι είναι, ελευθερία ή θάνατος...
Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2009
Η ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ
Είσαι εδώ δίπλα μου,
νιώθω την αύρα σου.
Γυρίζω να σε δω
να σε αγγίξω,
δεν είσαι πουθενά!
Κι όμως είμαι σίγουρος!
Ήσουν τώρα να εδώ!
Ύστερα κατάλαβα,
θα είσαι για πάντα
εδώ κοντά μου.
Χωρίς να υπάρχεις...
νιώθω την αύρα σου.
Γυρίζω να σε δω
να σε αγγίξω,
δεν είσαι πουθενά!
Κι όμως είμαι σίγουρος!
Ήσουν τώρα να εδώ!
Ύστερα κατάλαβα,
θα είσαι για πάντα
εδώ κοντά μου.
Χωρίς να υπάρχεις...
Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2009
ΘΥΜΑΜΑΙ
Θυμάμαι το πρόσωπό σου, τη φωνή σου
Θυμάμαι τα λόγια και τα έργα σου
Θυμάμαι την καρδιά σου να χτυπά
Όσο σε θυμάμαι, ζεις...
Θυμάμαι τα λόγια και τα έργα σου
Θυμάμαι την καρδιά σου να χτυπά
Όσο σε θυμάμαι, ζεις...
ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ
Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τήνε πάρεις σοβαρά,
Όπως να πούμε, κάνει ο σκίουρος,
Δίχως απ' όξω ή από πέρα να προσμένεις τίποτα.
Δε θάχεις άλλο πάρεξ μοναχά να ζεις.
Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τήνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που έτσι, να πούμε, ακουμπισμένος σ' έναν τοίχο με τα χέρια σου
δεμένα
Ή μέσα στ' αργαστήρι
Με λευκή μπλούζα και μεγάλα ματογυάλια
Θα πεθάνεις για να ζήσουνε οι ανθρώποι
Οι ανθρώποι που ποτές δε θάχεις δει το πρόσωπό τους
Και θα πεθάνεις ξέροντας καλά
Πως τίποτα πιο ωραίο, πως τίποτα πιο αληθινό
απ' τη ζωή δεν είναι.
Πρέπει να τήνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που θα φυτεύεις, σα να πούμε, ελιές ακόμα στα εβδομήντα σου
Όχι καθόλου για να μείνουν στα παιδιά σου
Μα έτσι γιατί το θάνατο δε θα τόνε πιστεύεις
Όσο κι αν τον φοβάσαι
Μα έτσι γιατί η ζωή θε να βαραίνει περισσότερο στην πλάστιγγα.
Ναζίμ Χικμέτ
Πρέπει να τήνε πάρεις σοβαρά,
Όπως να πούμε, κάνει ο σκίουρος,
Δίχως απ' όξω ή από πέρα να προσμένεις τίποτα.
Δε θάχεις άλλο πάρεξ μοναχά να ζεις.
Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τήνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που έτσι, να πούμε, ακουμπισμένος σ' έναν τοίχο με τα χέρια σου
δεμένα
Ή μέσα στ' αργαστήρι
Με λευκή μπλούζα και μεγάλα ματογυάλια
Θα πεθάνεις για να ζήσουνε οι ανθρώποι
Οι ανθρώποι που ποτές δε θάχεις δει το πρόσωπό τους
Και θα πεθάνεις ξέροντας καλά
Πως τίποτα πιο ωραίο, πως τίποτα πιο αληθινό
απ' τη ζωή δεν είναι.
Πρέπει να τήνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που θα φυτεύεις, σα να πούμε, ελιές ακόμα στα εβδομήντα σου
Όχι καθόλου για να μείνουν στα παιδιά σου
Μα έτσι γιατί το θάνατο δε θα τόνε πιστεύεις
Όσο κι αν τον φοβάσαι
Μα έτσι γιατί η ζωή θε να βαραίνει περισσότερο στην πλάστιγγα.
Ναζίμ Χικμέτ
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΚΑΛΙ
Εις τον Θεόκριτο παραπονιούταν
μια μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης
"Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω
κ' ένα ειδύλλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Αλλοίμονον, ειν' υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα
κι απ' το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι,
ποτέ δε θ' ανεβώ ο δυστυχισμένος."
Ειπ' ο Θεόκριτος "Αυτά τα λόγια βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
να' σαι περήφανος κ' ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νά' σαι
πολίτης στον ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες λίγο δεν είναι
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα."
Κωνσταντίνος Καβάφης
μια μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης
"Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω
κ' ένα ειδύλλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Αλλοίμονον, ειν' υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα
κι απ' το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι,
ποτέ δε θ' ανεβώ ο δυστυχισμένος."
Ειπ' ο Θεόκριτος "Αυτά τα λόγια βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
να' σαι περήφανος κ' ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νά' σαι
πολίτης στον ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες λίγο δεν είναι
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα."
Κωνσταντίνος Καβάφης
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Τα μονοκοτυλήδονα
και τα δικοτυλήδονα
ανθίζανε στον κάμπο
σου το' χαν πει στον κλήδονα
και σμίξαμε φιλήδονα
τα χείλια μας, Μαλάμω!
Γιώργος Σεφέρης
και τα δικοτυλήδονα
ανθίζανε στον κάμπο
σου το' χαν πει στον κλήδονα
και σμίξαμε φιλήδονα
τα χείλια μας, Μαλάμω!
Γιώργος Σεφέρης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
