...

Σήμερα υπάρχει μια χούντα η οποία καλύπτεται από το άλλοθι της δημοκρατίας...

Βασίλης Διαμαντόπουλος

ΠΟΥΛΙ ΣΕ ΔΕΝΤΡΟ ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ

Από παιδί χανόσουνα στα βάθη και στα ύψη
ποιο άστρο τα κανόνισε βροχή να μη σου λείψει
κι έφευγες πάντα βιαστικά σαν να σε κυνηγούνε
εκείνα που περάσανε κι εκείνα που θα 'ρθούνε

Πάρε τη ζωή στα δυο σου χέρια
τις γροθιές σου χτύπα στα μαχαίρια
θα 'φευγαν τα σύννεφα φαντάσου
αν κουνούσες λίγο τα φτερά σου

Πουλί σε δέντρο αρχοντικό παλιό τραγούδι λέει
αυτός που όλα τα 'χασε ματώνει μα δεν κλαίει
αν δε φυσήξει ο άνεμος το φύλλο δε σαλεύει
αν δε θυμώσει η θάλασσα το κύμα δε χορεύει

Πάρε τη ζωή στα δυο σου χέρια
τις γροθιές σου χτύπα στα μαχαίρια
θα 'φευγαν τα σύννεφα φαντάσου
αν κουνούσες λίγο τα φτερά σου

Άλκης Αλκαίος

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Παρέστην προ ημερών σε μια συζήτηση περί μουσικής. Αναφέρθηκε μάλιστα ένας τύπος στην ελληννική μουσική υποστηρίζοντας φανατικά ότι όλοι οι έλληνες μουσουργοί, Χατζιδάκις, Θεοδωράκης κλπ θα έπρεπε να απορρίπτονται ως υπερεκτιμημένοι. Έλεγε μάλιστα ότι το επίπεδο της μουσικής τους είναι αστείο και το συνέκρινε μάλιστα με εκείνο του σύγχρονου μας Φοίβου!!! Χάνουν λέει στη σύγκριση με Beatles, Pink Floyd κλπ μεγάλα ξένα συγκροτήματα, δηλαδή όλοι αυτοί είναι καλύτεροι μουσικοί από τους δικούς μας. Μάλιστα χαρακτήρισε το Θεοδωράκη και το Χατζιδάκι εθνικιστικό κατάλοιπο μιας παλιάς μετεμφυλιακής εποχής!!! Δεν είχαν λέει πηγαία μελωδία και έκαναν ένα σωρό περίτεχνα αρμονικά παιχνίδια για να καλύψουν εγγενείς συνθετικές αδυναμίες...
Μπούρδες κύριοι...
Πρώτον η μουσική και τα τραγούδια αυτών των ανθρώπων αποδείχτηκαν ανθεκτικά στο χρόνο, που αποτελεί το σημαντικότερο ίσως τεκμήριο (αν μπορεί να υπάρχει τέτοιο) για την αξία ενός καλλιτεχνικού έργου. Δυστυχώς ή ευτυχώς τα τραγούδια αυτά παραμένουν επίκαιρα, μπορώ να επικαλεστώ δεκάδες παραδείγματα που δεν έχουν χάσει τίποτα από τη φρεσκάδα τους και το νόημά τους για μας σήμερα. Τραγούδια που θα μείνουν για πάντα καινούρια και ζωντανά...
Δε μπαίνω στον κόπο να σχολιάσω τη σύγκριση με το Φοίβο, δεν αξίζει, πραγματικά πρόκειται περί γελλοιότητας...
Όσον αφορά τις συγκρίσεις, πρόκειται περί ηλιθιοτήτων. Δεν υπάρχει καλή και κακή μουσική. Ακόμη περισσότερο δεν υπάρχει καλύτερη ή χειρότερη μουσική, άτοπο.
Υπάρχει μουσική και τραγούδι που μας αρέσει και που δε μας αρέσει, που έχει κατι να μας πει ή όχι, μπορεί κάτι να μας αρέσει περισσότερο από κάτι άλλο, δεκτόν, αλλά αυτό δεν το κάνει αυτομάτως καλύτερο ή χειρότερο. Η αρχή της απόλυτης υποκειμενικότητας στην κρίση του όποιου καλλιτεχνικού δημιουργήματος έχει καθολική ισχύ! Υπάρχει λοιπόν μουσική και τραγούδι που μας αρέσει, μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει και τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από αυτο!
Όσον αφορά τις μελωδίες δε χρειάζεται να πούμε και πολλά, είναι δεδομένη η στιβαρότητα, η καθαρότητα και ο λυρισμός των μεγάλων μας αυτών συνθετών. Από τη μια έχουμε το μάστορα του λυρισμού Χατζιδάκι και από την άλλη έχουμε ένα Θεοδωράκη ο οποίος στήριξε όλο το συμφωνικό του έργο σε παλιότερες μελωδίες του, πράγμα που δείχνει την αξία τους και τη δύναμή τους.
Όσον αφορά αυτό το περί εθνικιστικών καταλοίπων, πρόκειται ισως ακόμη και για τη μεγαλύτερη γελλοιότητα που ξεστόμισε αυτός ο ανίδεος. Ναι όλοι οι μεγάλοι μας δημιουργοί, ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης και τόσοι άλλοι μουσικοί και μη, είχαν μια δεδομένη βαθιά ελληνικότητα, αυτό είναι εθνικιστικό? Οι άνθρωποι μεγάλωσαν και βίωσαν την ελληνική κουλτούρα και αυτό πέρασαν μέσα στη μουσική τους και στα έργα τους, τι άλλο θα έπρεπε να κάνουν δηλαδή? γι αυτό εξάλλου πρόκειται και περί ελληνικής μουσικής. Κάθε λαός έχει μια πολιτιστική παρακαταθήκη, αυτοί χρησιμοποιούν οι νεότεροι και βγάζουν κάτι καινούριο. Έτσι και οι μεγάλοι μας μουσικοί, ανακάλυψαν το ρεμπέτικο, το δημοτικό τραγούδι τη βυζαντινή μουσική, τα μεγάλα ποιητικά και στιχουργικά έργα και έφτιαξαν ένα νέο είδος μουσικής, καινούριο αλλά όχι άγνωστο. Ίσα ίσα γνώριμο, γιατί περιείχε όλη αυτή την πολιτιστική παρακαταθήκη του λαού μας.
Ένας λαός που βρίσκεται σε εξέλιξη συνθέτει τα παλιότερα στοιχεία του και βγάζει κάτι νέο. Αυτό έγινε εξάλλου σε όλους τους τομείς της νεοελληνικής δημιουργίας, μα πως αλλιώς θα μπορούσε να γίνει άλλωστε...
Τελικά μου φαίνεται ότι το συμπέρασμα από όλο αυτό είναι ότι μάλλον δεν πρέπει να ασχολούμαστε με ηλίθιους που απλά δεν ξέρουν τι τους γίνεται...