ΛΑΚΩΝΙΚΟΝ

O καημός του θανάτου τόσο με πυρπόλησε, που η λάμψη μου επέστρεψε στον ήλιο.
Kείνος με πέμπει τώρα μέσα στην τέλεια σύνταξη της πέτρας και του αιθέρος,
Λοιπόν, αυτός που γύρευα, ε ί μ α ι.
Ω λινό καλοκαίρι, συνετό φθινόπωρο,
Xειμώνα ελάχιστε,
H ζωή καταβάλλει τον οβολό του φύλλου της ελιάς
Kαι στη νύχτα μέσα των αφρόνων μ' ένα μικρό τριζόνι κατακυρώνει πάλι το νόμιμο του Aνέλπιστου.

Οδυσσέας Ελύτης

ΜΑΛΑΚΙΕΣ

Αν ο καθένας πλήρωνε για τις μαλακίες που λέει δε θα τις έλεγε...
Λάθος, γιατί αφού είναι μαλάκας δεν ξέρει ότι λέει μαλακίες...
και ως μαλάκας μπορεί να λέει και να κάνει μόνο μαλακίες...
Αλλά ποιός μαλάκας θα κρίνει τον άλλο ως περισσότερο μαλάκα και θα τον υποχρεώσει να πληρώνει για τις μαλακίες που λέει?
Κανείς! γιατί δεν έχει σημασία πόσο μαλάκας είσαι αλλά το ότι είσαι...
Και είμαστε όλοι μαλάκες και εγώ πρώτος που κάθομαι και γράφω τόσες μαλακίες...

ΑΝΘΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ

Άνθη της πέτρας μπροστά στην πράσινη θάλασσα
με φλέβες που μου θύμιζαν άλλες αγάπες
γυαλίζοντας στ' αργό ψιχάλισμα

Άνθη της πέτρας φυσιογνωμίες που ήρθαν
όταν κανένας δεν μιλούσε και μου μίλησαν
που μ' άφησαν να τις αγγίξω ύστερα από την σιωπή
μέσα σε πεύκα σε πικροδάφνες και σε πλατάνια

Γιώργος Σεφέρης