EMPTY SPACES-PINK FLOYD

ΓΚΡΕΜΙΣΤΕ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

Σε όλη τη ζωή μου γύρω μου ένας τοίχος
τον έχτισαν παπάδες, δασκάλοι, νομοθέτες
αυτά είναι τα όρια που μ' έβαλαν να ζήσω
κι οι μπάτσοι με φυλάγανε απ' έξω μην κοιτάξω
στο σκότος, στην αδράνεια με θέλανε να μείνω...

Όμως εγώ με μίσος τον τοίχο θα γκρεμίσω
και έξω από αυτόν ελεύθερος θα τρέξω
στο φως της μέρας το αληθινό θα πορευτώ,
με χρώματα και μουσικές σε κυκλικό χορό
μαζί σας θα ενωθώ και θα σας αγαπήσω!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Θα τους γκρεμίσω μια στιγμή
όλους αυτούς τους τοίχους,
συμβάσεις και κανόνες,
δουλειά, βάρβαρους ήχους.

Τις αλυσίδες που φορώ
εγώ θα τις διαλύσω,
θα πάρω μια γυναίκα
και στο βουνό θα ζήσω.

Από κει πάνω θα κοιτώ
της πόλης τ' ανθρωπάκια,
θα πιάνω την κιθάρα μου
θα λέω τραγουδάκια.

Γιατί στη φύση, στο βουνό
τη βρήκα την ουσία:
τραγούδι, έρωτας, κρασί,
ζωή κι ελευθερία!

ΓΕΝΕΘΛΙΑ

Γενέθλια κι αγόρασα σκοινί,
τον κόμπο μου τον έχω φτιάξει πρόχειρα,
παραληρώντας πάνω στο σκαμνί,
στον τελευταίο ρόλο του αυτόχειρα.

Πίσω μου τίποτα, τίποτα στο μέλλον,
μονάχα η κηδεία των ψηλών καπέλων.

Γενέθλια και φτύνω τις ευχές,
σοκολατάκια στήνω για ικρίωμα,
ελπίζω με τις πρώτες τις βροχές,
να ξεχαστώ και 'γω και το σημείωμα.

Πίσω μου τίποτα, τίποτα στο μέλλον
μονάχα η κηδεία των ψηλών καπέλων.

Κώστας Τριπολίτης

Του Θανάση...

Καμιά σημαία, καμιά πατρίδα
δε θα μπορέσει να σου πει
όσα σου λέει μια φωτογραφία
που σε κρατάει μικρό παιδί

Ο ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ

Άσπρη ρόμπα και γυαλάκι
μες στο εργαστήριο
ρίξε στο σωλήνα αντιδραστήριο

Φτιάξε νέα βόμβα
να σκοτώνονται παιδιά
έτσι, απ' την καλή σου την καρδιά

Ο πόλεμος τελείωσε
και οι σύμμαχοι νικήσαν
και στην πλατεία άγαλμα σου στήσαν

Θα σε ευγνωμονούμε
μεγάλε επιστήμων
γιατί στο θάνατο ήσουν πάντοτε ειδήμων!!!

ΠΟΛΙΤΕΥΤΗΣ

Αυτά τα λόγια με σφίξανε σαν πένσα,
τα είπε χθες το βράδυ μια ψυχή
κι ένας φαλάκρας, απ' έξω και από μέσα χαμογελούσε,
ναι, γιατί να σκοτιστεί.

Θυμάσαι που βαλάντωνες εκεί στην εξορία
και διάβαζες και Ρίτσο και αρχαία τραγωδία?
τώρα κοκορεύεσαι επάνω στον εξώστη
και μιλάς στο πόπολο σαν τον ναυαγοσώστη.

Στη φοιτητριούλα που σ' έχει ερωτευτεί
θα σε καταγγείλω πονηρέ πολιτευτή.
Τζάμπα χαραμίζει θα πάω να της πω
το νεανικό της και αγνό ενθουσιασμό.

Εκείνο που υψώνεται και σε εκμηδενίζει
είναι της καρδούλας μου το φως που ξεχειλίζει
και ότι σε γλιτώνει και σου δίνει την αιτία
είναι που χρειάζεται και η γραφειοκρατία.

Ο πρώτος προβοκάτορας απ' όλους στη ζωή μου
είναι η αφεντιά σου που αντιγράφει την φωνή μου.
άλλαξες το σώμα μου με έπιπλα και σκεύη
σαν τον σοσιαλισμό που σε βολεύει.

Χαρά να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις
εκεί που με χειροκροτάς χωρίς να το πιστεύεις
παίρνεις την αλήθεια μου και μου την κάνεις λιώμα
απ' το πόδι με τραβάς βαθιά μέσα στο χώμα.

Διονύσης Σαββόπουλος

Από τον Καπετάν Μιχάλη

Με τη θειά μου τη Θοδώρα
επηγαίναμε στη χώρα
κι έλεγέ μου κι έλεγά της
κι άγγιζέ μου κι αγγιζά της
Είδε ο Θιός και πέφτει η θειά μου
ωχ τ' ανάσκελα μπροστά μου
-Άχου θειά μου τέτοια κάλλη
Άχου θειά μου νά 'σουν άλλη!
-Κάμε γιέ μου τη δουλειά σου
κι ύστερα 'μαι πάλι θειά σου!

Η ΛΙΝΑ

Η Λίνα δεν είναι γυναίκα
ήταν ένα σινεμά,
ένα μικρό συνοικιακό σινεμά

Μαζευόμασταν εκεί τα σαββατοκύριακα
όλη η παλιοπαρέα, αλλα μετά χαθήκαμε
κάναμε σχέσεις, γάμους, παιδιά

Συναντηθήκαμε ξανά στη Λίνα
να θυμηθούμε τα παλιά
αλλά η Λίνα δεν ήταν πια το δικό μας μικρό σινεμά

Είχε γίνει supermarket...

ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Είπαμε πως θα καταργήσουμε τα σύνορα
Είπαμε πως θα διαλύσουμε το κράτος
Κι αφήσαμε τους εαυτούς τους ίδιους μας
Μες το γλοιώδικο περίβλημά τους

Η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο
μια βολεμένη και εφυής δικαιολογία
διατηρούμε την εσώτερη τη βρώμα μας
με επαναστατική φρασεολογία

Τα θλιβερά δε σπάσαν τα καλούπια μας
υποχθονιακές ψυχρές προκαταλήψεις
Ύπουλα βράζεις μέσα μας αρρώστια μας
αγκομαχάς για δεν το λες να μας αφήσεις

Η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο
μια ξοφλημένη και εφυής δικαιολογία
διατηρούμε την αισχρότερη μιζέρια μας
με επαναστατική φρασεολογία

Δύσκολο μονοπάτι σε τραβήξαμε
ατέλειωτο και δε σε ξεπερνάμε
μας μπόλιασες βουβό μ απογοήτευση
κι ίσως να αξίζει μόνο που τολμάμε

Η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο
σαν ξεχασμένα να τελειώσουν παραμύθια
παρά τα τόσα όνειρά μας που συντρίφτηκαν
μες τα συντρίμια ολοκληρώνεσαι αλήθεια

Η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο
διατηρούμε την εσώτερη μιζέρια μας
με επαναστατική φρασεολογία

Νικόλας Άσιμος

THE CLANSMAN

Wake alone in the hills
With the wind in your face
It feels good to be proud
And be free and a race
That is part of a clan
And to live on highlands
And the air that you breathe
So pure and so clean

When alone on the hills
With the wind in your hair
With a longing to feel …
Just to be free

Is it right to believe
In the need to be free
Its a time when you die
And without asking why
Cant you see what they do
They are grinding us down
They are taking our land
That belongs to the clans

Not alone with a dream
Just want to be free
With a need to belong
I am a clansman .....freedom

Its a time wrought with fear
Its a land wrought with change

Ancestors could hear
What is happening now
They would turn in their graves
They would all be ashamed
That the land of the free
Has been written in chains
And I know what I want

When the timing is right
Then Ill take what is mine
I am the clansman

And I swear to defend
And well fight to the end
And I swear that Ill never
Be taken alive
And I know that well stand
And well fight for our land
And I swear that my brains will be born free

And I know what I want
When the timing is right
Then Ill take what I want
I am the clansman .....freedom

And I know what I want when the timing is right
Then Ill take what is mine I am the clansman

No, no we cant let them take anymore
No we cant let them take anymore
Weve the land of the free
Freedom

Is it right to believe
In the need to be free
Its a time when you die
And without asking why
Cant you see what they do
They are grinding us down
They are taking our land
That belongs to the clans

Not alone with a dream
Just want to be free
With a need to belong
I am a clansman

And I know what I want
When the timing is right
Then Ill take what is mine
I am the clansman ? ..freedom

ΕΛΛΑΣ!!!

ΣΤΗ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

Υπάρχει στο φεγγάρι
η πίσω η πλευρά
το φως δεν την αγγίζει
και είναι σκοτεινά

Λένε πως θα κρύβει
παράξενα πολλά
κανείς όμως δεν ξέρει
αν είναι αληθινά

Μονάχα εγώ γνωρίζω
αυτό το μυστικό
αλήθεια όμως πρέπει
κάποτε να το πω

Η μάγισσα Σελήνη
εκεί απάνω ζει
κι ανάβει ένα κεράκι
να φαίνεται στη γη

Το βλέπουμε τις νύχτες
ψηλά στον ουρανό
και τότε κάποιος έρωτας
έρχεται στο μυαλό

Μακάρι να μη σβήσει
ποτέ του το κερί
και όσο και η μάγισσα
ο έρωτας να ζει

ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΤΙΤΛΟΥ

Αστρόσκονη για χώμα
και καθαρό νερό
δε φτάνουν για να φτιάξουν
άνθρωπο ολόκληρο!

Χρειάζεται αέρας
σαν πνεύμα ιερό
να' ρθει για να βάλει
στο σώμα το θεό!

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ Ο ΦΟΝΙΑΣ

Ο Γιάννης ο φονιάς
παιδί μιας Πατρινιάς
κι ενός Μεσολογγίτη
προχτές την Κυριακή
μετά τη φυλακή
επέρασε απ΄ το σπίτι.

Του βγάλαμε γλυκό
του βγάλαμε και μέντα
μα για το φονικό
δεν είπαμε κουβέντα.

Μονάχα το Φροσί
με δάκρυ θαλασσί
στα μάτια τα μεγάλα
του φίλησε βουβά
τα χέρια τ΄ ακριβά
και βγήκε από τη σάλα.

Δεν μπόρεσε κανείς
τον πόνο της ν΄ αντέξει
κι ούτ΄ ένας συγγενής
να πει δεν βρήκε λέξη.

Κι ο Γιάννης ο φονιάς
στην άκρη της γωνιάς
με του καημού τ΄ αγκάθι
θυμήθηκε ξανά
φεγγάρια μακρινά
και τ΄ όνειρο που εχάθη.

Νίκος Γκάτσος

ΖΩΗ

Ζωή δεν είναι τα βιβλία σας
ούτε οι στοχασμοί σας
Δεν είναι οι ταινίες σας
ούτε η μουσική σας

Η ζωή είναι στο δρόμο
είναι και στο καπηλειό
στο κρασί και στο μεθύσι
στου τσιγάρου τον καπνό

Η ζωή είναι στο λιμάνι
είναι και στη φυλακή
πάνω απ’ όλα όμως είναι
στης γυναίκας το κορμί

ΌΠΑ!

ΕΛΛΑΔΟΓΡΑΦΙΑ

Τω καιρώ εκείνω ο ακμαιότερος κλάδος της πελασγικής δρυός εκάλυπτε τρεις οικισμούς πέριξ του μυστηριώδους Βράχου της Ακροπόλεως. Αλλά μετά τα δραματικά γεγονότα της Μεσοποταμίας, τα οποία οδήγησαν εις την έξωσιν των πρωτοπλάστων εκ της κοιλάδος του Τίγρεως και προεκάλεσαν σύγχυσιν εις τα φρένας των ανθρώπων, οι οικισμοί των Αθηνών ήρχισαν να πληθύνονται παραλόγως. Αποτέλεσμα υπήρξεν η αλματώδης επέκτασις της πόλεως και η δημιουργία του λεγόμενου άστεως, το οποίον κατά τους αρχαιοπλήκτους ιστορικούς εμεγαλούργησε και περιεβλήθη την αίγλην της αιωνιότητος.

Επίσκοποι και προεστοί
κατακτητές και στρατηλάτες
επαναστάτες και αστοί
της ιστορίας οι πελάτες.

Αλλά οι αρχαίοι Θεοί, εν τη μερίμνη των δια τα υπόλοιπα πελεσγικά φύλα, απεφάσισαν την βαθμιαίαν κατάρρευσιν των Αθηνών ως ηγέτιδος πόλεως και την απαλλαγήν του Ελληνισμού, ως εθνικού πλέον συνόλου, εκ των κινδύνων του συγκεντρωτισμού. Κατά τους επομένους μακρούς αιώνας κατεβλήθησαν αρκεταί προσπάθειαι δια την αναβίωσιν του παλαιού άστεως, αλλ΄ αύται απέβησαν άκαρποι.
Ευτυχώς δε, διότι κατά την νεωτέραν και σκληροτέραν δοκιμασίαν του γένους, ή εκ νέου κυριαρχία των Αθηνών θα απεδυνάμωνε τας κορυφάς και τας πεδιάδας της πελασγικής γης, αι οποίαι διεμόρφωσαν την οριστικήν φυσιογνωμίαν της φυλής και κατηύγασαν δι΄ ανεσπέρου φωτός τους ομιχλώδεις ορίζοντας της περιδεούς ανθρωπότητος.

Στο Σούλι και στην Αλαμάνα
κάναμε φως τη συμφορά.
Θα μας θυμούνται τάχα μάνα
καμιά φορά;

Ματαία ελπίς. Ουδείς τους ενεθυμήθη ως ζώσας αιωνιότητας, ουδείς τους κατενόησεν εις τας πραγματικάς των διαστάσεις. Και αι Αθήναι, καταστάσαι πρωτεύουσα του νεοπαγούς κράτους, ήρχισαν να προετοιμάζονται δια την εκ νέου απορρόφησιν της ικμάδος του έθνους. Αλλά η προγονική κληρονομία δεν είχεν εξ ολοκλήρου σπαταληθεί, και οι μεταγενέστεροι αδελφοί του Μικρού Χορμόπουλου εκ των Ηπειρωτικών ορέων και εξ΄ όλων των στενωπών της αθανάτου πατρίδος, διέπλευσαν την Αχερουσίαν της μοίρας των με την γαλήνην του μαρτυρίου και της θυσίας. Και τα βαρβαρικά έθνη ηπόρησαν και κατ΄ ιδίαν εκάγχασαν - ακριβώς όπως αι Αθήναι.

Χτυπάτε της οργής προφήτες
καμπάνα στην Καισαριανή
να ΄ρθουν απόψε οι Διστομίτες
να ΄ρθουν κι οι Καλαβρυτινοί
με σπαραγμό κι απελπισία
για τη χαμένη τους θυσία.

Άραγε είναι αληθές ότι η θυσία των απέβη επί ματαίω; Ουδείς δύναται να αποφανθεί μετά βεβαιότητος και ουδείς δύναται να προεξοφλήσει το μέλλον διότι η ιστορία των ανθρώπων είναι μια συνεχής παλινδρόμησις. Αλλά με την διαρκώς ογκουμένην υπερτροφίαν της Αττικής αι προοπτικαί διαγράφονται σκοτειναί. Οι αρχαίοι Θεοί δεν υπάρχουν πλέον δια να δώσουν την λύσιν, και ούτω, θάττον ή βράδιον, αι Αθήναι θα συγκεντρώσουν εις τους κόλπους των και θα εξαφανίσουν δια παντός την Ελληνικήν αρετήν, ως ο Κρόνος εις το απώτατον παρελθόν κατέτρωγε τα ίδια αυτού τέκνα ή ως ο Ήλιος εις το απώτατον μέλλον θα συγκεντρώσει εις τας αγκάλας του τους πλανήτας του και θα καταβροχθίσει αυτούς!
Γένοιτο! και εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.

Πότε θ΄ ανθίσουνε τούτοι οι τόποι;
Πότε θα ΄ρθούνε καινούργιοι άνθρώποι
να συνοδεύσουνε τη βλακεία
στην τελευταία της κατοικία;

Νίκος Γκάτσος

25η ΜΑΡΤΙΟΥ

Οι κανονιοβολισμοί το πρωί δηλώνουν ότι είναι μια ξεχωριστή μέρα.Πράγματι, είναι η εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου, η επέτειος της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Ο κύριος τάδε σηκώνεται μαζί με τη γυναίκα του και αφού ετοιμάζονται πηγαίνουν στην εκκλησία να παρακολουθήσουν τη δοξολογία. Βγαίνοντας από το ιερό κτίσμα βλέπουν τα στρατιτωτικά αγήματα να αποδίδουν τιμές στους επισήμους και την μπάντα να παίζει εμβατήρια και τον εθνικό ύμνο. Ο κύριος τάδε σιγοψιθυρίζει, σε γνωρίζω από την κόψη κλπ.
Στη συνέχεια περπατούν ως την πλατεία, από όπου θα περάσει η παρέλαση. Στέκονται ακριβώς δίπλα στους επίσημους και απέναντι από την κάμερα του τοπικού καναλιού. Περιμένουν την παρέλαση, η κόρη τους που είναι καλή μαθήτρια είναι σημαιοφόρος, ενώ ο γιος τους ο αλήτης θα είναι κάπου πιο πέρα και θα πετάει στραγάλια στους παρελάζοντες.
Αρχίζει η παρέλαση και το εθνικό φρόνημα του κυρίου και της κυρίας τάδε ανεβαίνει καθώς βλέπουν τη νεολαία περήφανα να τιμά τους εθνικούς ήρωες. Όταν περνά η κόρη με τη σημαία στα χέρια δακρύζουν από χαρά και συγκίνηση. Τι περήφανοι που είναι για την κόρη τους! Της φωνάζουν για να γυρίσει προς αυτούς να τη φωτογραφίσουν, δυστυχώς δεν προλαβαίνουν. Δεν πειράζει όμως και του χρόνου θα τη στρώσουν στο διάβασμα ώστε να ξαναγίνει σημαιοφόρος.
Στέκονται προσοχή την ώρα που περνάει ο στρατός και κλαίνε από εθνική υπερηφάνεια βλέποντας τις ένδοξες ένοπλες δυνάμεις μας να παρελαύνουν. Ο κύριος τάδε μέσα στα δάκρυα του και την πατριωτική ανατριχίλα σιγοτραγουδάει: περνάει ο στρατός της Ελλάδος φρουρός.
Η παρέλαση τελειώνει, αφού χαιρετούν όλους τους επιίσημους, συναντιώνται με φιλική οικογένεια. Πάνε στα Starbucks να πιουν έναν καφέ και παραγγέλνουν ο κύριος τάδε έναν φρέντο και η κυρία του έναν καπουτσίνο. Ωραίο μπλουζάκι φοράς λένε στην κυρία τάδε κι εσύ κύριε τάδε πολύ όμορφα είσαι ντυμένος. Αφού ευχαριστεί για τα καλά λόγια το ζεύγος, εξηγεί πως τα ρούχα που φοράει είναι όλα φίρμες, Marks and Spenser, Armani και πάει λέγοντας.
Έχοντας τελειώσει τον καφέ τους, αποφασίζουν να πάνε σε ένα εστιατόριο να φάνε. Ε γιορτή είναι σήμερα, πρέπει να την τιμήσουν. Διαλέγουν ένα πολύ σικ και όμορφο κινέζικο εστιατόριο με εξαιρετικό φαγητό και σπεσιαλιτέ το σούσι. Βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα και πάει εκεί όλος ο καλός κόσμος, να φανταστείς ότι είναι εκεί οι περισσότεροι από τους επίσημους!
Το βραδάκι αποκαμωμένοι από τις βόλτες της ημέρας, αποφασίζουν να κάτσουν σπίτι. Πρέπει όμως να κάνουν κάτι. Τελικά φτιάχνουν μερικά ποπ κορν, γεμίζουν και τα ποτήρια τους με Coca Cola και αράζουν στον βαθύ καναπέ τους βλέποντας την τελευταία χολυγουντιανή υπερπαραγωγή. Αλήθεια, τι μέρα ήταν σήμερα?αναρωτιέται ο κύριος τάδε...

RAINBOW-CATCH THE RAINBOW

IRON MAIDEN-THE EVIL THAT MEN DO

ΣΑΝ ΒΓΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΗΓΑΙΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΜΥΚΟΝΟ

Που πας άμοιρε ανθρωπάκο με τη βάρβαρη κοινωνική σου οργάνωση?
Το αρχαίο κάλλος έγινε αρσενικό και φυτρώνει στα πόδια και το κεφάλι σου
Κοίτα τα μυρμήγκια, κοίτα τις μέλισσες το γόρδιο δεσμό δεν τον έλυσες
Ο κόμπος ζει και βασιλεύει, τυφλώνοντας τις οπτικές ίνες, τους ψηφιακούς κηφήνες...

Τζίμης Πανούσης

PINK FLOYD-TIME